Alexandre Bóveda

En Galicitas, o Wikiquote en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

Alexandre Bóveda, nado en Ourense o 4 de xuño de 1903 e fusilado no monte da Caeira, en Poio, o 17 de agosto de 1936, foi un dos intelectuais galeguistas máis relevantes da Segunda República española en Galiza.


  • A miña Patria natural é Galiza. Ámoa fervorosamente como pode amar un fillo á súa nai. Endexamais a traizonaría aínda que se me concedesen séculos para vivir. Adóroa ata máis aló da miña morte. Se entende este tribunal que por este amor entrañable debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis pola miña Terra. Fixen canto puiden por Galiza e faría moito máis se puidera. Se non podo seguir traballando máis por ela, gustaríame morrer pola miña Patria. Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado. (defensa no xuízo sumarísimo no que foi condenado a morte).
  • E este “agarimo” –permítaseme a única palabra galega no idioma que falei sempre– que lle teño á Terra Sagrada na que tiven a sorte de nacer, non me obriga a sentir nengún odio a España, á que, por dereito pertenzo. Só combatín os seus erros, e, ás veces, as súas crueldades políticas para coa miña Galiza idolatrada. Máis nada. (defensa no xuízo sumarísimo no que foi condenado a morte).
  • Madrugada do 1.936
    Querido Vitín:
    Non sei si fixen ben ou mal en procurar que me axudases con proveito. En calquer caso foi con desexo do teu ben.
    Eu morro tranquío; confío en que serei recibido donde todos queremos xuntarnos e fagoo con ledicia e confiando en Deus iste sacrificio. Quixen facer ben, traballei por Pontevedra, por Galicia e pola República e o trabucado xuicio dos homes (que eu perdoo e todos debedes perdoar) condéname.
    Sé agora máis home que endexamais porque é cando máis o precisas, polos nosos vellos e polos nenos, de quen, sin que puidéramos esperalo, vas ser un pouco pai.
    Confórtaos a todos e procura ser sempre bon. Non te arrepintas de canto ben teñas feito e podas ainda facer.
    Vitinciño: Aos papás, a Vera, a Carlos, a Cesar, a todos, as miñas apertas.
    Pra ti, irmanciño bon, a máis grande que poidas recibir de Alexandre.

    P.S. / Rezai por min que eu lembrarei-vos sempre e (se podo, como espero) intercederei por vós.
    -ás 5 e 1/4.
  • «Choliñas, Miña Peque, Vidiña:

Quixera escribirche moito. Mais xa sabes canto puidera decirche. Perdoame todo, que os peques me lembren sempre; que cumplas todolos meus encargos. Eu, almiña, estarei sempre con vós como che prometín. Faltan uns minutos e teño valor, por vós, pola Terra, por todos. Vou tranquío. Adeus, Vidiña: Vive para os peques e os vellos, abrázaos, confórtaos. Sé Ti, miña Pequeniña ademirable, a máis valente de todos. Alá sentirei ledicia e satisfacción de Ti e de todos. Lembrareivos sempre, velarei sempre por vós. Adeus. Contigo, cos peques, cos vellos todos, estará sempre na lembranza, na máis grande, máis fonda, máis infinda das apertas, o voso,

Xandro.

P.S / Recei contigo»

Sobre[editar]

  • Bóveda terá que ser nun mañá próximo ou lonxano a bandeira da nosa redención.
- Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.